Het is goed voor je conditie, voor je lichaam, voor je dikkedarmmeridiaan (Wat heb ik vandaag toch met scrabble-woorden?) en voor zo’n beetje al het andere dat zich aan de binnenkant van ons lichaam bevindt – aldus de nepblonde, slecht nagesynchroniseerde mevrouw op mijn yoga dvd. (Die overigens elke keer nxe9t niet uit haar lelijke & veel te strakke broek lijkt te scheuren!)

Omdat dit alles me zo ontzettend overtuigd heeft, ben ik aan het yoga’en geslagen. Samen met mam heb ik al uren bijna-stervend doorgebracht, midden in de huiskamer, recht tegenover onze prxe9historische televisie die door mijn sportieve onderneming van de schroothoop gered is. Het begon easy: ga op een matje op de grond liggen en strek allebei je achterpootjes om beurten de lucht in. Houd dit een keer of 10 vol, en doe het vervolgens nog een keer. Simpel, kind kan de was doen.
Maar toen kwamen de problemen – en wel in de vorm van (ik citeer!) "de krokodil", "de cobra" en "de sprinkhaan". (Voor de leken onder ons: dit zijn uiterst charmante yoga-posities.) Nadat we zo ongeveer de hele dierentuin tot wel 5 keer toe behandeld hadden, vond de mevrouw (die, volgens het bijbehorende Yoga Handbook luistert naar de naam Kris) het nodig om massaal te gaan beenzwenken.
Ik heb wel eens ooit een fiets gezien, die op de bagagedrager de tekst "Pas op! Zwenkt uit" had staan. Ik kan je vertellen: beenzwenken is ook zoiets. Alleen dan zonder bagagedrager. En ik denk dat het daar misgegaan is. Het beenzwenken moest namelijk 12 keer plaats vinden, zowel met het linker- als met het rechterbeen, maar helaas hebben mam en ik dat nooit gehaald. Bij de 8,5e keer (lees: de 8e keer voor het rechterbeen) vloog ik uit de bocht en kwam tot stilstand bij de kast – waar tot voor kort nog een fotolijstje op stond.

100 kleine stukjes later, bleek ik de trotse eigenaar te zijn van een tweede achterhoofd.