Sinds 2 dagen wordt het gedeelte dat het verlengde van mijn voortuin zou kunnen zijn druk bezocht door een groep (zeer intimiderende!) kinderen/tieners. De Gemeente Someren had namelijk besloten om het oude speeltuintje om ver te werpen, een halve Sahara te importeren en te midden van die Sahara een nieuw klimrek te dumpen. Zo gezegd, zo gedaan.

En dat heb ik geweten… Toen ik gisterochtend om half 8 uit het raam keek, zag ik tot mijn grote verbazing dat de kinderen het klimrek (met grof geweld?) in hadden genomen. Hard gillend, lachend en txe9 vrolijk voor zo’n vroeg tijdstip zaten ze met een hele groep (ik heb nooit geweten dat er zxf3veel in mijn buurt woonden!) bovenop het klimrek. Het rood-witte lint, dat er voor moest zorgen dat het stelletje kannibalen nog niet bij hun nieuwe cadeautje kon, hadden ze triomfantelijk om een boom geknoopt.
Tussen half 9 en kwart over 3 gisteren middag was het redelijk rustig rondom het klimrek, daarna is het non-stop overbevolkt geweest. Ik vraag me af wanneer de eerste slachtoffers vallen bij De Slag om Het Noordplein. Allerlei vreemde, kleine, geniepige wezentjes zijn van mening dat zij het opperhoofd zijn van het klimrek. Van alle windstreken stromen ze toe om ook maar xe9xe9n glimp op te vangen van het gigantische gevaarte recht voor mijn huis.
Ik heb medelijden met de nieuwe groenstrook, die vertrapt is onder al die kinderschoentjes en nu al niet meer groen is. Ik heb medelijden met de ouders van de kinderen, die nu hun eigen woestijn kunnen stichten doordat de schoenen van hun kroost telkens vol zitten met zand. Ik heb medelijden met mijn buur-buurmeisjes, die zich zo verheugd hadden op de nieuwe wip-kip, welke nu de vorm van een paard blijkt te hebben. (En nog lelijk is ook nog!)
En stiekem heb ik ook wel een beetje medelijden met mezelf. Ik moet hard aan het werk voor school, terwijl de koters mij uit mijn concentratie halen door tikkertje-met-verlos te spelen. Gefeliciteerd Someren; project ‘Renovatie speeltuintje’ is geslaagd!

Nu ik nog…