Wat ben ik toch een held. Hoewel ik de laatste paar dagen redelijk veel doe om vriendinnetjes uit de put te vissen: om kwart voor 4 ‘s nachts opstaan om de ochtendkrant van mijn beste vriendin te bezorgen; een knuffel hier – een knuffel daar; een langdurig gespek met meneer V.; een telefoontje naar de mams van E. – txf3ch had ik niet verwacht dat ik ooit deze heldhaftige daad nog zou verrichten…

Het begon allemaal met de verjaardag van de zus van vriendinnetje L.. Aangezien het daar zo ongeveer mijn 2e woning (en onderduikadres) is, besloot ik ook maar even langs te gaan. Ondanks dat het ontzettend gezellig was, werd het rond kwart voor 6 toch tijd om me richting mijn Officieel Ouderlijk Gezag te gaan begeven, zodat we konden gaan eten – althans, dat was de bedoeling. Ik ontsloot mijn stalen ros (hij heet Henk), klapte zijn standaard in, pakte het stuur vast en zag pardoes mijn ring van mijn vinger afglijden. Letterlijk in – je raadt het al – de put.
Dit alles zorgde ervoor dat mijn arm (voorzien van latexhandschoentjes) zich 5 minuten later in diezelfde put bevond. De ene na de andere emmer modder schepte ik eruit – ik moest en zou mijn lievelingsring terug krijgen. (Ik heb een hekel aan sieraden, maar mijn ring is me heilig.)
De al ruim 5 minuten durende leegte binnenin mij werd alsmaar groter; wiebelende vingers die de omvang van mijn ring misten, schepten modder en bladeren uit de put (die niet eens aangesloten is op het riool?), om deze vervolgens in een andere put – 10 meter verderop – weer te lozen. (We hebben er aan zitten denken de hele drek over de schutting van de buren van L. te gooien, maar uit sociale overwegingen, hebben we afgezien van dit plan.)
Als een paranoxefde wezen bleef ik maar aan het scheppen – telkens oplettend of ik niet ergens mijn geliefde ring tegen kwam. Glinsteringen in het water leken me te pesten. De berg troep van voorwerpen die niet in een put thuishoren sierde het brandgangetje: een balletje, 1,5 speelgoedautootje, papiertjes van diverse LU-koekjes, roerstaafjes voor in de koffie. Een minibaricade, die uiteindelijk compleet werd toen we mijn ring met een oude lepel het natte, drassige zand gehaald hadden. Ik wist niet hoe snel ik mijn handen moest wassen, succesvol op mijn fiets moest springen om vervolgens mijn huis te gaan vullen met badkamercoloratura. (Ja, ik zing onder de douche.)

Ik wil iedereen bedanken, die me de laatste jaren bij welke gelegenheid dan ook een geschenk-douche-pakket gedoneerd heeft: nu ruik ik zo lekker dat zelfs een zwerm bijen me aantrekkelijk zou vinden.