Ik heb het gehad. Ik zit er doorheen. Het is juli 2009 en ik bungel in de hangmat van ex-love interest D. (Geen zorgen, dat is al jaren over en ik voel me goed bij hem. Nou ja.. Meestal dan.) Gelukkig eist vriendinnetje L. mijn aandacht op; 1 nieuw bericht: “Meid, over 10 daagjes zit jij in het vliegtuig naar Pisa! Liefs x.”

Precies iets wat ik nodig had. Er even tussenuit. Pure liefde, wilde het heten. Pure liefde. Maar eigenlijk is het gewoon vluchtgedrag. Synoniem: ‘indirecte bevestiging van mijn waardeloze leventje’. Want wat stelt dat nou eigenlijk voor? School-gaan, werken, soms nog wat feesten…
Ach, zeggen ze dan, ach. Het gras is altijd groener aan de overkant. ‘Dat klopt’, is mijn antwoord. ‘In Pisa was het gras inderdaad groener.’ En daar niet alleen: in Berlijn lag het gazon er ook minder verdorven bij. In Berlijn voelde ik me goed. In Berlijn – ach, je begrijpt het.
Dat is nu nog geen maand geleden. De telefoon ging en een stem aan de andere kant van de lijn brabbelde haar naam, waarna ze een monoloog opvoerde – afsluitende met: ‘Zou je het leuk vinden mee te gaan?’ Veel bedenktijd had ik niet. Er liep weliswaar geen klokje in beeld, er waren timer noch tijdbalk, maar aan haar stem hoorde ik dat ze snel een antwoord wilde. Dat kreeg ze en 15 uur later stond ik, om 4 uur ‘s nachts precies, op het plein voor de school. Niet wetende dat ik eigenlijk weer aan het vluchten was.
Nu geef ik toe: ik kan niet zonder. Verslaafd. En trots ben ik er niet op. Ik moet uit mijn sleur. Iets dat alleen blijkt te lukken als ik weg ben uit Nederland. Dus ik vlucht voor mijn bestaan. Maar dat wist ik toen nog niet.
Vanmiddag werd het me duidelijk. Mamma kwam op het idee om een weekendje weg te gaan. Ze wilde graag een keertje vliegen en hoopte dat ik meewilde. ‘Natuurlijk!’ was het eerste dat in me opkwam. ‘Weg van hier.’ En toen voelde ik het: de chaos in mijn hoofd. Alles gilde om het hardst daarboven. Een wervelstorm met slechts xe9xe9n boodschap: ga weg voordat je stikt. De bestemming? Die was niet van belang, zolang het maar ver was. Al was het de Sahara…

Uiteindelijk werd het Mallorca. In woestijnen groeit immers geen gras.