Mamma schrok toen ik mijn mening gaf. Niet zozeer vanwege mijn mening, of vanwege het feit dat ik mijn mening gaf, maar omdat ze de stem op kousenvoetjes niet had horen aankomen. Het was niet koud; de zon scheen. En dat maakte het er alleen maar erger op. Mamma zuchtte, de kleur veranderde niet. 

Sinds 4 maanden staat pappa's juweeltje in de achtertuin: een uit de kluiten gewassen tuinhuis met kookgelegenheid, zithoek en – zodat de pijltjes me niet meer om de oren vliegen – een dartbord. 
Het begon allemaal met een of andere vage vriend van pappa, die 3 jaar had gebouwd op een verdomd afdak,  om vervolgens tot de conclusie te komen dat het gevaarte alleen maar in de weg stond. Pappalief heeft het afdankertje geadopteerd en sindsdien sierde het de achtertuin, wachtend op alle plannen die pappa ermee had. 
Er moest een koelkast in, voor het bier tijdens de WK-finale; er moest een barbecue in, voor de jaarlijkse familiedag; er moest een wand in, als bescherming tegen de winterwind. En zo geschiedde: we zagen Nederland verliezen tegen Spanje – maar wxe9l onder het genot van een Bavaria; we zagen mijn neefje met een vlammend satxe9stokje rondrennen; we zagen pappa met wandjes, glas en panelen sjouwen… En toen de zomer voorbij was, was De Skihut voorzien van ramen en deuren.
Gezien het feit dat pappa het technische onderdeel voor zijn rekening neemt en mamma alles een leuk kleurtje geeft, heeft deze laatste van de herfstzon gebruik gemaakt en is ze aan het schilderen geslagen. Eerst waren ze wit, de deuren, de ramen. Inmiddels heeft ze het hele kleurenspectrum gehad, om te eindigen bij dakpanrood. Zelf noemt ze het liever 'donker terracotta', al verandert die benaming niets aan de schreeuwerige kleur waar ik nu elke winterdag tegenaan kijken moet.
Ik moest opletten waar ik liep, er konden nog wat splinters liggen en ik had geen schoenen aan. Het was niet koud; de zon scheen. Vanaf een afstand bekeek ik het resultaat van mamma's urenlange inspanning. "Mam, je hebt het omgetoverd tot een slotakkoord van Schxf6nberg: een heftige, onsamenhangende kreet." 

De kleine blonde vrouw keek geschrokken om en knikte: dochterlief had gelijk. Al heeft ze waarschijnlijk geen idee over wie ik het had. 

Ik heb het gehad. Ik zit er doorheen. Het is juli 2009 en ik bungel in de hangmat van ex-love interest D. (Geen zorgen, dat is al jaren over en ik voel me goed bij hem. Nou ja.. Meestal dan.) Gelukkig eist vriendinnetje L. mijn aandacht op; 1 nieuw bericht: “Meid, over 10 daagjes zit jij in het vliegtuig naar Pisa! Liefs x.”

Precies iets wat ik nodig had. Er even tussenuit. Pure liefde, wilde het heten. Pure liefde. Maar eigenlijk is het gewoon vluchtgedrag. Synoniem: ‘indirecte bevestiging van mijn waardeloze leventje’. Want wat stelt dat nou eigenlijk voor? School-gaan, werken, soms nog wat feesten…
Ach, zeggen ze dan, ach. Het gras is altijd groener aan de overkant. ‘Dat klopt’, is mijn antwoord. ‘In Pisa was het gras inderdaad groener.’ En daar niet alleen: in Berlijn lag het gazon er ook minder verdorven bij. In Berlijn voelde ik me goed. In Berlijn – ach, je begrijpt het.
Dat is nu nog geen maand geleden. De telefoon ging en een stem aan de andere kant van de lijn brabbelde haar naam, waarna ze een monoloog opvoerde – afsluitende met: ‘Zou je het leuk vinden mee te gaan?’ Veel bedenktijd had ik niet. Er liep weliswaar geen klokje in beeld, er waren timer noch tijdbalk, maar aan haar stem hoorde ik dat ze snel een antwoord wilde. Dat kreeg ze en 15 uur later stond ik, om 4 uur ‘s nachts precies, op het plein voor de school. Niet wetende dat ik eigenlijk weer aan het vluchten was.
Nu geef ik toe: ik kan niet zonder. Verslaafd. En trots ben ik er niet op. Ik moet uit mijn sleur. Iets dat alleen blijkt te lukken als ik weg ben uit Nederland. Dus ik vlucht voor mijn bestaan. Maar dat wist ik toen nog niet.
Vanmiddag werd het me duidelijk. Mamma kwam op het idee om een weekendje weg te gaan. Ze wilde graag een keertje vliegen en hoopte dat ik meewilde. ‘Natuurlijk!’ was het eerste dat in me opkwam. ‘Weg van hier.’ En toen voelde ik het: de chaos in mijn hoofd. Alles gilde om het hardst daarboven. Een wervelstorm met slechts xe9xe9n boodschap: ga weg voordat je stikt. De bestemming? Die was niet van belang, zolang het maar ver was. Al was het de Sahara…

Uiteindelijk werd het Mallorca. In woestijnen groeit immers geen gras.

Wat ben ik toch een held. Hoewel ik de laatste paar dagen redelijk veel doe om vriendinnetjes uit de put te vissen: om kwart voor 4 ‘s nachts opstaan om de ochtendkrant van mijn beste vriendin te bezorgen; een knuffel hier – een knuffel daar; een langdurig gespek met meneer V.; een telefoontje naar de mams van E. – txf3ch had ik niet verwacht dat ik ooit deze heldhaftige daad nog zou verrichten…

Het begon allemaal met de verjaardag van de zus van vriendinnetje L.. Aangezien het daar zo ongeveer mijn 2e woning (en onderduikadres) is, besloot ik ook maar even langs te gaan. Ondanks dat het ontzettend gezellig was, werd het rond kwart voor 6 toch tijd om me richting mijn Officieel Ouderlijk Gezag te gaan begeven, zodat we konden gaan eten – althans, dat was de bedoeling. Ik ontsloot mijn stalen ros (hij heet Henk), klapte zijn standaard in, pakte het stuur vast en zag pardoes mijn ring van mijn vinger afglijden. Letterlijk in – je raadt het al – de put.
Dit alles zorgde ervoor dat mijn arm (voorzien van latexhandschoentjes) zich 5 minuten later in diezelfde put bevond. De ene na de andere emmer modder schepte ik eruit – ik moest en zou mijn lievelingsring terug krijgen. (Ik heb een hekel aan sieraden, maar mijn ring is me heilig.)
De al ruim 5 minuten durende leegte binnenin mij werd alsmaar groter; wiebelende vingers die de omvang van mijn ring misten, schepten modder en bladeren uit de put (die niet eens aangesloten is op het riool?), om deze vervolgens in een andere put – 10 meter verderop – weer te lozen. (We hebben er aan zitten denken de hele drek over de schutting van de buren van L. te gooien, maar uit sociale overwegingen, hebben we afgezien van dit plan.)
Als een paranoxefde wezen bleef ik maar aan het scheppen – telkens oplettend of ik niet ergens mijn geliefde ring tegen kwam. Glinsteringen in het water leken me te pesten. De berg troep van voorwerpen die niet in een put thuishoren sierde het brandgangetje: een balletje, 1,5 speelgoedautootje, papiertjes van diverse LU-koekjes, roerstaafjes voor in de koffie. Een minibaricade, die uiteindelijk compleet werd toen we mijn ring met een oude lepel het natte, drassige zand gehaald hadden. Ik wist niet hoe snel ik mijn handen moest wassen, succesvol op mijn fiets moest springen om vervolgens mijn huis te gaan vullen met badkamercoloratura. (Ja, ik zing onder de douche.)

Ik wil iedereen bedanken, die me de laatste jaren bij welke gelegenheid dan ook een geschenk-douche-pakket gedoneerd heeft: nu ruik ik zo lekker dat zelfs een zwerm bijen me aantrekkelijk zou vinden.

Het is goed voor je conditie, voor je lichaam, voor je dikkedarmmeridiaan (Wat heb ik vandaag toch met scrabble-woorden?) en voor zo’n beetje al het andere dat zich aan de binnenkant van ons lichaam bevindt – aldus de nepblonde, slecht nagesynchroniseerde mevrouw op mijn yoga dvd. (Die overigens elke keer nxe9t niet uit haar lelijke & veel te strakke broek lijkt te scheuren!)

Omdat dit alles me zo ontzettend overtuigd heeft, ben ik aan het yoga’en geslagen. Samen met mam heb ik al uren bijna-stervend doorgebracht, midden in de huiskamer, recht tegenover onze prxe9historische televisie die door mijn sportieve onderneming van de schroothoop gered is. Het begon easy: ga op een matje op de grond liggen en strek allebei je achterpootjes om beurten de lucht in. Houd dit een keer of 10 vol, en doe het vervolgens nog een keer. Simpel, kind kan de was doen.
Maar toen kwamen de problemen – en wel in de vorm van (ik citeer!) "de krokodil", "de cobra" en "de sprinkhaan". (Voor de leken onder ons: dit zijn uiterst charmante yoga-posities.) Nadat we zo ongeveer de hele dierentuin tot wel 5 keer toe behandeld hadden, vond de mevrouw (die, volgens het bijbehorende Yoga Handbook luistert naar de naam Kris) het nodig om massaal te gaan beenzwenken.
Ik heb wel eens ooit een fiets gezien, die op de bagagedrager de tekst "Pas op! Zwenkt uit" had staan. Ik kan je vertellen: beenzwenken is ook zoiets. Alleen dan zonder bagagedrager. En ik denk dat het daar misgegaan is. Het beenzwenken moest namelijk 12 keer plaats vinden, zowel met het linker- als met het rechterbeen, maar helaas hebben mam en ik dat nooit gehaald. Bij de 8,5e keer (lees: de 8e keer voor het rechterbeen) vloog ik uit de bocht en kwam tot stilstand bij de kast – waar tot voor kort nog een fotolijstje op stond.

100 kleine stukjes later, bleek ik de trotse eigenaar te zijn van een tweede achterhoofd.

Sinds 2 dagen wordt het gedeelte dat het verlengde van mijn voortuin zou kunnen zijn druk bezocht door een groep (zeer intimiderende!) kinderen/tieners. De Gemeente Someren had namelijk besloten om het oude speeltuintje om ver te werpen, een halve Sahara te importeren en te midden van die Sahara een nieuw klimrek te dumpen. Zo gezegd, zo gedaan.

En dat heb ik geweten… Toen ik gisterochtend om half 8 uit het raam keek, zag ik tot mijn grote verbazing dat de kinderen het klimrek (met grof geweld?) in hadden genomen. Hard gillend, lachend en txe9 vrolijk voor zo’n vroeg tijdstip zaten ze met een hele groep (ik heb nooit geweten dat er zxf3veel in mijn buurt woonden!) bovenop het klimrek. Het rood-witte lint, dat er voor moest zorgen dat het stelletje kannibalen nog niet bij hun nieuwe cadeautje kon, hadden ze triomfantelijk om een boom geknoopt.
Tussen half 9 en kwart over 3 gisteren middag was het redelijk rustig rondom het klimrek, daarna is het non-stop overbevolkt geweest. Ik vraag me af wanneer de eerste slachtoffers vallen bij De Slag om Het Noordplein. Allerlei vreemde, kleine, geniepige wezentjes zijn van mening dat zij het opperhoofd zijn van het klimrek. Van alle windstreken stromen ze toe om ook maar xe9xe9n glimp op te vangen van het gigantische gevaarte recht voor mijn huis.
Ik heb medelijden met de nieuwe groenstrook, die vertrapt is onder al die kinderschoentjes en nu al niet meer groen is. Ik heb medelijden met de ouders van de kinderen, die nu hun eigen woestijn kunnen stichten doordat de schoenen van hun kroost telkens vol zitten met zand. Ik heb medelijden met mijn buur-buurmeisjes, die zich zo verheugd hadden op de nieuwe wip-kip, welke nu de vorm van een paard blijkt te hebben. (En nog lelijk is ook nog!)
En stiekem heb ik ook wel een beetje medelijden met mezelf. Ik moet hard aan het werk voor school, terwijl de koters mij uit mijn concentratie halen door tikkertje-met-verlos te spelen. Gefeliciteerd Someren; project ‘Renovatie speeltuintje’ is geslaagd!

Nu ik nog…

Ik heb niets om over te schrijven. Ik ben doodgewoon, heb blond haar, groene ogen en ben maarliefst 1 meter en 62 centimeter kort. Met dank aan mijn schoenen (thanks guys!) haal ik soms de 1 meter en 67 centimeter en bij hoge uitzondering kom ik daar zelfs over heen. Maar dat geeft me nog steeds niets om over te schrijven. Al mijn dagen zijn doodgewoonx85 Vooral de dinsdagen. Behalve een aantal weken geledenx85

Het was een doodgewone dinsdag en ik kwam thuis van school. Nadat ik mam op de hoogte had gebracht over mijn betoog (een dikke voldoende!) nestelde ik me voor mijn computer en opende de inbox van mijn beruchte e-mailadres. Naast de wekelijkse reclame had ik ook een berichtje van iemand wiens achternaam me een raadsel was, maar van wie de voornaam herinneringen naar boven bracht: Moreno Degni.
Probeer het voor je te zien: Italixeb. 35 graden. Strand. Water. Zee. Veel zee, veel mensen ook in de zee. Mensen in bikini, badpakken, met of zonder buikje, verbrande mensen, bruine mensen, zwarte mensen, blanke mensen, groot, klein.. Blondines en brunettes.
Je voelt hem al aankomen: 1 van die blondines in bikini was ik. Ik lag namelijk te dobberen op een oranje luchtbed, en voelde de zonnestralen neerkomen op mijn (toen nog bruine) rug. Een eindje verderop renden 2 meisjes achter een strandbal aan, en links van me probeerde een 4-jarig jongetje zijn grote broer te soppen. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. Het jongetje zwaaide en de tot dan toe naamloze broer draaide zich om. Hij zei niets, keek me eerst lang aan en stak vervolgens zijn hand uit: x93Ciao! Ix92m Moreno!x94
Ik stelde me voor als Alyssa en in mijn beste Italiaans maakte ik hem duidelijk dat ik in zijn moedertaal niet veel verder kwam dan een pizza bestellen, en of hij dus ook Engels sprak. We vervolgden ons gesprek daarna ook daadwerkelijk in het Engels, totdat hij moest gaan. Een lelijke man in een nog lelijkere groene zwembroek (zox92n kleur die markeerstiften ook altijd hebben!) riep hem, omdat het tijd was voor de middagpauze. Moreno beloofde me terug te komen, maar ik heb hem niet meer gezien.
Toen de zon begon te verdwijnen in de zee, en het zeewater een oranje gloed had, werd het voor mij tijd om terug naar de camping te gaan. Ik krabbelde in versimpeld Engels een klein papiertje vol met de belangrijkste dingen: Mijn naam, adres, en de mededeling dat ik de volgende dag terug zou gaan naar x93Hollandiax94. Opgevouwen en op hoop van zegen heb ik dat toen achtergelaten; 2 jaar lang gedacht dat hij het nooit meer gevonden had.

Deze dag herinnerend, opende ik het berichtje in mijn mailbox: x93hey… you remember me??? Italy liguria laigueglia…? ps: apologize if I annoy you, but I am so lucky to find you! Can we do have contact again???x94

Eh? No problemo!

Wordt vervolgd…

Moe en met kleine oogjes staar ik naar de klok op mijn telefoon. De cijfertjes dansen voor mijn ogen en ik doe mijn uiterste best om mijn ogen open te houden.
Helaas. Mission failed. Ik laat me weer achterover vallen en mijn schouders banen zich een weg tussen de vele kussens – mijn arm strekt zich uit, raapt een 5e kussen van de grond en drukt dat op mijn hoofd. Nog even dommel ik in.
Vogelgekwetter vult mijn kamer – zonlicht schijnt door het raam, maar het kussen op mijn hoofd belemmert mijn verdere zicht. 2 tellen later ligt het op de grond. Mijn vingers met roze nagels trekken mijn oogleden van elkaar. Shit, is het al zo laat?
Met 180 km/h vlieg ik richting mijn kledingkast. Snel open ik de deur, gooi de boel overhoop op zoek naar een leuk truitje en trek de eerst en beste broek eruit die ik tegen kom. Terwijl ik mijn haarborstel zoek, probeer ik eerst mijn linker- en daarna mijn rechterbeen in de broek te proppen. Dat valt nog niet mee: in de vroege ochtend zijn links en rechts elkaars tweelingbroer. Na veel passen en meten zit mijn broek goed en gelukkig werkt mijn borstel vandaag mee door op dezelfde plek te liggen als waar ik hem gisteren gedumpt heb. Na 5 minuutjes voor de spiegel is mijn haar hartstikke stijl en zijn mijn wimpers voorzien van een laagje mascara.
In mijn haast smijt ik nog snel alle kussens van het bed, op zoek naar mijn telefoon, die sinds iets minder dan een jaar officieel gedoopt is tot mijn Ware liefde. Van mijn bed ren ik linea recta door naar mijn kast, waar ik 2 dezelfde schoenen zoek in de ravage die orkaan Alyssa 5 minuten eerder had aangericht. Als de linkerschoen aan mijn linkervoet zit, en mijn rechterschoen aan de rechtervoet, vinden mijn benen het nodig om nog even te struikelen over de laptop die ik naast mijn bed geparkeerd heb. Dit is mijn dag – ik voel het. En ik ben laat – dat weet ik. Maar ik kan er toch niks aan doen dat ik gisteravond P. nog moest mailen?

Liefs, Alyssa

Vorige layout: Uthando #01
Foto: #
Lettertypes: Georgia, Verdana
Kleuren: #FFFFFF, #424A29, #8DB242, #000000

Menu: Alyssa Uthando